Азалы махаббат!

Азалы махаббат!
Мұхтар аға асуларынан түскен көлеңке,
Саттар Ерубаевтың азалы махаббаты!

Таң намазын оқып болып, кенет ойға шомылдым.
Ой тұғырдан шығар жолды, іздеп біраз тосылдым.
Кенет еске түсе кетті , Мұхтар аға кітабым,
Дереу қолға қайта алдым, біраз бетті шолыппын.
Бір мезетте  көзім түсті , «Саттар» деген есімге,

Жас өмірін қиып кеткен,Отан үшін тым келте.
Саттар, Саттар болар ма,  өрттей лаулап жанбаса?
Әр ғасырға тума дарын, сыйлап Алла тұрмаса!
Бір Саттардың көлеңкесі сан ғасырға жетеді.
Әр ғасырдың Саттарлары,
Ұрпақ көшін жалғаса,
Қазағымның   «Ұлттық»  күші ұрпағыма сіңеді,
Дедім дағы асығыстау оқи кеттім толқыта,
Оқи түсттім ,аға, сенің әрсөзіңді тұшына.
Саттар жайлы жазылыпты асыл сөздер қаншама?!
Анасына Саттар жанын ақтарыпсыз тамсана,
«Ана»,- деген ардақтыға, таң атады нұрлана!
Ол - қашанда тек бала емес,
қоғамға  «ана»  қашанда!
Бапы ананың сағынышы хатпен қана тына ма?
Бірақ демеу баласынын әрбір сөзі анаға.
Сағынышы  су сепкендей басылмайды,
Толастайды сәл ғана,
Кетті.  Ана өз ісіне шабыттана тағы да!
Неткен ыстық  бала,  деген,
анаүшінқашанда,
Сол бір хаттың ыстық буы басылғанша ана да.
Келді- Саттар білім алып асқар таудай анаға.
Ұлын көріп,  Бапа ана ұшты құстай айдынға,
Көк шыңдарға, ой жетіп қолын созды арманға!
Ия, ия, ана, ана баласы үшін дарқан дала,
Таусылмайтын ән  дара!
Жан ынтығым, алтын балам ,сенің жазған,
Жырларыңнан нәр алып-ем қанша ма?
Оған қоса бүгін көріп,тағы кеттім шаттана!
Сенің алғырт жырларыңмен,
Таңатырдым толғана,
Менің балам, ел намысын қорғар болса ,
Бұдан асқанбақ бар ма?
Дегенсенім  мені әркез шақырып- ед шыңдарға!
Міне,  бүгін сені құшып отырмын мен,
Туған ауыл бағында.
Деді дағы баласына ,тосын сыйым бар еді,
Танысып қой,  қарындасың ауылдағы шоқ дара!
Кел, Жанерке, кел қарағым,
Жоғары шық, тоқтама,
Сол кезеңде қолын созды ұяң нәзік қыз бала.
Жан дүниеме гүл ұсынған,
Қыздың жаны тым  дара!
Таныстығы сол арудың, жалғасты биік арнаға.
Саттар елден кеттітағы анасын- ап, қалаға,
Қимастықпен қыз қоштасты,
Саттар, аға, деп қана,
Ойындағы алғырт сезім ұласып мол арманға!
Барсам деп- ем, мен оқуғақалаға,бірақ...
«Кел ,кел»,- деді, - Саттар шаттық сезімде,
«Қарсы аламын, күтем сені ,
Кел оқуға»,- деді де,
Ол аттанып кете барды ,
Алматының төріне.
Жыл өткен соң, қыз оқуын тәмәмдады,
Көңілі өсіп, келді оқуға,
хабар беріп Саттарға.
Түрлі шаттық сезім билеп ,келді білім алуға
бірақ,бірақ қарсы алмады,
- Саттар аға ,қалайша!- деген қыздың мұңлы жүзі,
Қаяу салып жадына.
Қарсы алдынан тобыр жиын кездескенін аңғармай,
Өз ойынан арыла алмай,
Ойы кезді сан жолға.
Нәзік гүлі аласұрды,
Саттарды іздеп тағы да?!
Бірақ,  Саттар кетіп еді,
о, дүниеге, жас өмірі- тым қысқа .
Қалың тобыр,сол қимастық гүлді үзді қаншама!
Сол өкініш мені бір сәт,
Көз жасыммен шомылды,
Мұхтар  аға,  неткен алыс ғашықтардың сонары,...
Өшпесін тек, елдегі бек, бар асылды ұлдары,
Деген үміт бақ орантты,
Келешек бір таң атты,
Сол таңыма таңырқадым,
Солмасын гүл тым қысқа, -деген қиял кетті алысқа!
Махаббаттың алтын бағы қашанда,
Үзілмесін  болашақтың тағында!

Комментариев нет:

Отправить комментарий